Jena artikolo estas ekzemplo de la enhavo de la revuo KOSMO eldonita de Martinus Instituto en Danlando. Se vi deziras pli da informoj bv. skribi al la instituto martinus@centrum.dk

Principo de malsato kaj satigxo

La funkciigaj fortoj malantaü cxia vivtravivado estas avidoj, deziroj kaj sopiroj. Sen avidoj tiu vivoformo kiu nuntempe karakterizas la homaron neniam povus estigxi. Kaj same ne ekzistus futuro por la homoj se ne ilia konscio estus plena de deziroj kaj sopiroj. Sed la homoj ja ne kredas ke cxia normala, natura deziro plenumigxas. Ili nome ne konas la legxojn de la vivo, kaj ne scias ke cxiu deziro kaüzas ciklon kiu komencigxas en sopiro pri io, kaj ne haltos antaü ol tiu sopiro estos kontentigita. Tion ili ja konas de sia rilato al la mangxajxo. Ili malsatigxas pri mangxajxo, kaj tiu avido kontentigxas kiam ili ricevas ion por mangxi. Ili satigxas, ja kelkfoje eble tiom tro satigxas ke ili ecx sentas abomenon kontraü tio pri kio ili tiel forte sopiris. Sed malsato kaj satigxo rilatas ne nur al la fizika nutrajxo. Principe cxiuj formoj de avidoj, deziroj kaj sopiroj estas precize la samo. Ne eblas cxesigi la malsaton pri mangxajxo antaü ol iamaniere gxi kontentigxas, kaj tiel estas ankaü por cxiuj cteraj formoj de avidoj, sopiroj kaj deziroj en nia konscivivo.

La cikloj de la deziroj

Multaj homoj protestus kontraü tia pensmaniero cxar ili havas multajn dezirojn kaj sopirojn kiuj neniam plenumigxis.
Ili malesperigxis, kaj eble ecx sentas sin fraüditaj de la vivo cxar ili nun farigxis tiel maljunaj sen plenumo de siaj deziroj. Ke homoj povas farigxi tiel maljunaj sen plenumo de siaj sopiroj kaj deziroj, tio ja sxajne ankaü ne konformas al la penso ke cxiuj deziroj kaj sopiroj plenumigxos. Sed tiel estas nur sxajne. La kaüzo estas, ke ankoraü la homoj vidas sian vivon nur en eta, loka perspektivo kiu komencigxas per la gravedigxo kaj naskigxo kaj finigxas per la morto. Ili kredas ke ilia vivo estas kiel rekta linio kun komenco kaj fino. Sed kiel cxiuj aliaj rektaj linioj tiu "rekta linio" estas nur iluzio. Efektive la rekta linio ne ekzistas. CXiu ajn linio estas esprimo de forto aü energio, kaj cxiu energio en la universo movigxas en cikloj. Tre malgrandan parton de granda cirklokurbo ni vidas kiel rektan linion. Pensu nur pri la horizonta linio de la maro kiun nia fizika okulo vidas kiel rektan linion, kvankam nia cerbo diras al ni ke gxi estas parto de granda cirklokurbo. Ankaü nia vivo estas parto de ciklo. Ekzistas io antaü la gravedigxo, kaj ekzistas io post la morto, kaj tiu "io" aü tiu vivdisvolvo antaü kaj post la fizika vivo estas same kiel tiu bazita sur la principo de malsato kaj satigxo, sur la avidoj, deziroj kaj sopiroj de la viva estulo. CXiuj tiuj avidoj, deziroj kaj sopiroj trovigxas en iu aü alia stadio de la cciklo de malsato kaj satigxo, kaj plejofte ili daüras tra pluraj enkarnigxoj gxis ili finos sian vojon. Tiam la okazinta satigxo aü kontentigxo estigas sopiron pri io kio iamaniere kontrastas al tio kio satigxis, Per tio komencigxis por la viva estulo nova ciklo, nova vario de la principo de malsato kaj satigxo.
Niaj deziroj kaj sopiroj, ecx la plej ordinaraj kaj cxiutagaj, laüvice movigxas en cikloj tiamaniere ke temas pri spiralaj cikloj. Unu ciklo estas kunligita kun la sekvanta kaj fakte farigxas kaüzo de gxi. La tuta vivo konsistas el tiaj cikloj ekde tiuj sopiroj kaj deziroj kiuj kontentigxas tre mallongtempe, gxis tiuj kiuj etendigxas dum miloj, ja milionoj da jaroj.

La mova forto malantaü la teknikaj kaj sciencaj triumfoj de nia tempo

Kial la homoj nuntempe igis la fortojn de la naturo labori por si? Kial ni logxas en komfortaj domoj kiuj sxirmas kontraü vento kaj pluvo, kaj kiuj povas esti varmaj en la vintro, kaj kie ni povas sxalti lumon kiam mallumigxas? Kial ni povas flugi en la aero kaj sxipi kaj sur kaj sub la surfaco de la akvo, kaj kial en multaj aliaj manieroj ni povas rapide movi nin tra la spaco? CXar ni deziris tion! Ni sopiris atingi tian regadon super la fortoj de la naturo. Sed kiam ni povis havi tiujn sopirojn kaj dezirojn? Kompreneble tiam, kiam ni ne havis la teknikajn kaj sciencajn spertojn kiel nun. Kiam ni estis primitivaj sxtonepokaj homoj kiuj necese vivis en la mallumaj kavernoj kaj necese batalegis senespere por konservi la vivon, tiam estigxis la unuaj sopiroj pri pli sendependa vivo, kie oni tiel facile cedas al la superpotenco de la naturo.
La sxtonepokaj homoj kompreneble ne havis kapablon deziri por si elektran lumon, aütomatan varmigon, aütomobilojn, flugmasxinojn ktp.. CXiuj tiuj detaloj en la bildo de civilizacio estigxis nur en postaj tempoj en la mondo de deziroj kaj revoj de la homo. Tio okazis laü gxia akiro de teknikaj kaj sciencaj spertoj. Sed la sopiro pri vivo en kiu estas venkitaj cxiuj "demonaj" fortoj, kontraü kiuj la homoj devis batali en la naturo, tio estis tiu mova forto kiu kaüzis la teknikajn kaj sciencajn triumfojn de nia tempo. Tio ne signifas ke tiuj deziroj kaj sopiroj simple heredigxis de generacio al generacio. Tio estus ja tute maljusta, kaj laü kosma vidpunkto ne ekzistas maljusto en la universo. Imagu ke la sxtonepokaj homoj kaj aliaj pratempaj homoj sopirantaj pri nur eteta agrablo en la vivo, simple devus morti sen iam ajn sperti nur oneton de tiuj agrablajxoj. Kaj se la homoj de la nuna tempo neniam antaüe vivis kaj sekve ne kapablis havi ian ajn deziron aü avidon pri komforto aü agrablo, tiam ili tamen devus naskigxi al la helpiloj kaj teknika povo de nia teknika tempo. Do iuj kiuj tre altgrade sopiris pri pli agrabla vivo devus morti sen iam ajn travivi gxin, kaj iuj kiuj neniam havis tiajn dezirojn kaj sopirojn devus tute senmerite ricevi gxin. Tio estus ja terure maljusta. Sed tiel ankaü ne estas. La sxtonepokaj homoj kiuj sopiris venki la naturfortojn kaj per tio ricevi pli bonan vivon, estas la samaj kiel tiuj modernaj homoj, kiuj iom post iom atingis tian vivon koncerne la pure fizikajn kaj praktikajn aferojn.

Nuntempe la homoj vivas en intelektigita, sxtonepoka mondo

La suferoj kaj spertoj de multaj inkarnigxoj trovigxas malantaü la tutaj, modernaj civilizacio kaj kulturo. Sed tiuj suferoj kaj spertoj ne suficxas, cxar en tia kazo la kulturo kaj civilizacio de nia tempo estus multe pli humanaj kaj multe pli bazitaj sur proksimula amo kaj divido de la bonajxoj, ol ili estas. La beste karakteriza menso de la sxtonepoka homo daüre influas ankaü nian nuntempan kulturon. Kio alia estas la grandaj militoj kun la giganta disvolvo de rafinitaj, teknikaj armiloj ol plilongigxo de la primitiva sxtona hakilo de la sxtonepoka homo, de liaj jxetlanco, pafarko kaj sago? En la nuna tempo la homoj vivas en intelektigita, sxtonepoka mondo. Por ili kontentigxis multaj sopiroj kaj deziroj, kaj cxiuj tiuj cikloj de malsato kaj satigxo fakte estas evoluo de pli besta al pli homa stato. Sed por vere farigxi homoj kiel ili nomas sin, la teraj homoj necese komencu novajn ciklojn de sopiro, kiuj en venontaj tempoj povos movigxi laü sia vojo al plenumigxo, kaj tion multaj homoj sur la tuta tero jam faris. Paco sur la tero estas tio pri kio ili sopiras.
La sopiro pri paco estas

la komenco de tute nova epoko en la historio de la homaro

La sopiro pri paco daüre fortigxass en la konscio de pli kaj pli da homoj. Sed kiel tiu sopiro povis estigxi? Ekskluzive nur cxar la teraj homoj estas satigxantaj de la malo de paco, la milito. Por la sxtonepokaj popoloj, por la malnovaj vikingoj kaj por aliaj el la militpopoloj de la paseo la milito estis idealo. Ili batalis kontraü la naturo, kaj ili batalis kontraü aliaj homoj. Laü ilia religia sinteno morti sur la batalejo estis heroa faro kiu kondukis la militiston rekte al la paradizo. La viroj havis la avidon esti grandaj herooj kaj militistoj, kaj la virinoj admiris nur tiujn virojn kiuj estis tiaj. Tiaj deziroj kaj avidoj funkciigis multege da cikloj, kaj milionoj da viroj farigxis militherooj kaj ili venkis kaj malvenkis kiel herooj. Kaj milionoj da virinoj spertis ke tiuj herooj batalis por ili kaj pri ili. Sed nun tre grandparte tiuj herooj kaj heroinoj de la paseo estas satigxintaj de tiu formo de vivo. Ili tiom tro satigxis ke ili nomas gxin "la infero de la milito", kaj tio estas la komenco de tute nova epoko en la historio de la homaro.

Malnova mondkulturo trovigxas en pereo, kaj nova mondkulturo gxermas inter gxiaj ruinoj

Male al la infero de la milito oni povas nomi tiun novan epokon "la cxiela regno", kiu estas la samo kiel mondo de paco. La kaüzo ke Kristo diris: "La cxiela regno trovigxas ene de vi", estis ke per sia kosma konscio li konis tiun tutan evoluproceson. Li vidis kiel la homeco en la homo kreskis malrapide, kaj li havis la mision nutri tiun etan gxermon de paco kiu kreskis kiel sopiro en la menso de multaj homoj. Dum la cx. 2000 jaroj kiuj pasis post la vivo de Kristo sur la tero, daüre pli kaj pli grandaj kaj pli kaj pli ampleksaj militoj, ja ecx mondmilitoj, furiozas inter la homoj. La tero farigxis infero kie la homoj povas sperti pli terurajn aferojn ol tiuj inferaj imagoj kiujn kreis religiaj fanatikuloj. Sed tio ja estas la sola kio povas igi la homojn forturni sin de la milito. Nun la praktikado de la mortiga principo estas tiel giganta, ke nuntempe trovigxas cxe la plej multaj homoj grandega sopiro pri paco sur la tero. Tiu sopiro trovigxas ankaü cxe tiuj militistoj kiuj nuntempe batalas sur la batalejoj. Ili neniel deziras esti militherooj. La kaüzo ke ili nun trovigxas sur la batalejoj estas deziroj kiujn ili havis antaüe. Tio estas ciklo kiun ili mem estigis, kaj de tiu ili nun spertas la lastajn konsekvencojn. Malnova mondkulturo konstruita el la homaj sopiroj en la paseo trovigxas en pereo, kaj nova kulturo gxermas inter gxiaj ruinoj. Tiu nova kulturo devas ja esti kreata ankaü de tiuj estuloj kiuj iam estis sxtonepokaj homoj, kaj gxi brilos de beleco kaj spirito, de genia arta kaj teknika agado kiu ne estas lukso nur por superklaso, sed natura vivdisvolvo kaj vivtravivado por cxiuj homoj de la tero.

Kaüzo kaj efiko, aü sorto

Mi finos parolante pri tio, kiel la unuopa homo povas per siaj sopiroj kaj deziroj ekhavi influon al tiu granda proceso de transformigxo kiu okazas por la tuta homaro. Oni povas ofte aüdi ke homoj opinias ke tio, kion la unuopa homo pensas, diras kaj faras en la cxiutago, havas nur malgrandan signifon, ke almenaü estas nur "la granduloj kaj fortuloj" kiuj havas influon. Sed tio ne estas gxusta. Almenaü dependas de la signifo de "grandulo kaj fortulo". CXiu unuopa homo kaj gxiaj sopiroj kaj deziroj havas signifon por la tutajxo. Antaüe mi rakontis ke la terglobo estas viva estulo en kies fizika organismo la homaro kiel tutajxo formas tiun organon kiu estas komparebla kun la cerbo en nia propra organismo.
La unuopaj homoj estas do speco de cerbocxeloj en la fizika organismo de la terglobo, kaj por la tutajxo absolute ne estas sen signifo kiuj energivibroj eliras de la unuopaj partoj de tiu tutajxo. Ne estas sen signifo pri kio la unuopaj homoj sopiras, kaj ankaü ne kion ili faras por ke iliaj sopiroj iom post iom plenumigxu.
Ke nun eblas por la homoj atingi teorian superrigardon pri sia vivo rilate al estintaj kaj estontaj enkarnigxoj, tio donas al ili okazon kompreni ke ili mem kreis tiujn kondicxojn sub kiuj ili nuntempe vivas, kaj tio okazis pere de tiuj avidoj, deziroj kaj sopiroj kiuj igis ilin pensi kaj agi kiel ili faris en la paseo. Pensoj kaj agoj estas forto kaj energio, kaj cxia energio en la universo iras en cikloj kaj formas kaüzon kaj efikon aü sorton. Estas la sopiroj, deziroj kaj avidoj de la paseo kiuj kreis la nuntempan sorton de la homoj. Sed la homoj daüre kapablas krei sorton, cxar nuntempe ili kreas sian futuron rilate al tio kion ili travivos en la vivo post la morto kaj en venontaj fizikaj enkarnigxoj. Tion, pri kio ili sopiras, ili travivos tuj kiam ilia sortostrukturo donos lokon por tiuj travivajxoj. En la granda, kosma ciklo neniu homo travivos pli da felicxo, aü pli da sufero aü akcidento ol travivos iu ajn alia. La providenco ne havas favoratojn, kaj ankaü neniu devas esti cxefa suferanto. La propraj sopiroj de la vivaj estuloj movas ilin antaüen en la evoluo, kio signifas tra la multaj diversaj pensklimatoj de la spertoj al novaj sopiroj kaj novaj travivajxoj.
La homo devas lerni konformigi siajn sopirojn kaj dezirojn kun la eternaj legxoj de la universo
Malantaü cxiuj sopiroj kaj ilia plenumigxo ekzistas cxe la viva estulo gxia eterna mio kun la praavido krei kaj travivi en daüre novaj varioj de la eterna ciklo de la materio. Kiam Kristo diris al la homoj: "Vi estas dioj", tiam tio estis esprimo de kosma klarvido, cxar la homo havas diajn eblojn kiam gxi lernas konformigi siajn sopirojn kaj dezirojn kun la eternaj legxoj de la universo, kaj tio signifas kun tiu amo al cxio kaj cxiuj, kiu estas eterna rilate al tiu Dio kun kiu ni estas unu pro nia mio, nia kreokapablo kaj pro tiu materio en kiu ni kreas. Nur kiam per siaj sopiroj, kaj per la el tiuj kreskanta kaj kreanta disvolvo la homo ne plu kreas militon kaj inferon cxirkaü si, sed elradias la pacon de sia interno per cxio kion gxi diras, pensas kaj faras, nur tiam gxi farigxos kapabla ankaü tagokonscie travivi sian unuecon kun la universo kaj la eterna Dio.
Tiuj sopiroj kiuj tiam estigxos en gxia kosma konscio, faros gxin dieca artisto kaj teknikisto el formato kiun la terhoma fantazio apenaü povas imagi. Kaj por cxiuj homoj de la tero estas tiel, ke iam ili havos tiajn sopirojn.

Prelego 20.11.1941.
Prilaborita de Mogens Møller
kaj aprobita de Martinus. (Trad. IS)




Se vi deziras scii iom pri la persono Martinus bv. elekti